helicobacter pylori igg leczenie

Technologia stymulatora i praktyka kliniczna w Stanach Zjednoczonych dopuszcza stosowanie jednokomorowych stymulatorów komorowych lub stymulatorów dwujamowych u pacjentów wymagających stymulacji serca. Do chwili obecnej wybór rozrusznika serca nie był oparty na wynikach badań klinicznych. Stymulatory komorowe są tańsze, łatwiejsze do wszczepienia i monitorowania oraz mają dłuższą żywotność niż stymulatory dwukomorowe. Jednak systemy dwukomorowe zachowują synchronizację przedsionkowo-komorową i mogą być bardziej fizjologiczne.1 Niektóre badania sugerują, że w porównaniu z pacjentami z rozrusznikami komorowymi osoby z stymulatorami dwukomorowymi mają lepszą jakość życia związaną ze zdrowiem. te małe, krzyżujące się badania były niespójnie oślepiające, czasami stosowano niestandardowe metody pomiaru jakości życia i nie były w stanie ocenić, czy poprawa jakości życia jest utrzymywana podczas długotrwałej obserwacji. Celem selekcji Pacemaker Selection in Elderly była ocena wpływu trybu stymulacji na długotrwałą jakość życia pacjentów w podeszłym wieku z rozrusznikami serca. Metody
Badanie było jedno-ślepym, randomizowanym, kontrolowanym porównaniem stymulacji komorowej i stymulacji dwukomorowej z udziałem 29 ośrodków. Na podstawie obliczeń statystyczno-energetycznych wymaganych było 400 pacjentów, aby uzyskać moc ponad 80 procent w celu wykrycia klinicznie znaczącej różnicy w jakości życia między grupami leczonymi. Zablokowane listy randomizacji zostały stworzone centralnie dla każdej witryny. Rekrutacja pacjentów rozpoczęła się 26 lutego 1993 r., A zakończyła się 30 września 1994 r., Kiedy zapisano 407 pacjentów. Pacjentów śledzono, a kliniczne punkty końcowe oceniano do momentu rozpoczęcia procedury zamknięcia, która rozpoczęła się czerwca 1995 r. I zakończyła się 31 sierpnia 1995 r. Po zakończeniu procedury zamykania, jakość życia pacjentów była Ocenia się je w wywiadzie telefonicznym do 30 czerwca 1996 r. Średni czas obserwacji klinicznych punktów końcowych wynosił 550 dni (zakres od 216 do 996).
Wszyscy pacjenci byli w wieku 65 lat lub starsi, byli w rytmie zatokowym, wymagali stałego stymulatora w celu zapobiegania lub leczenia bradykardii4 i wyrazili pisemną świadomą zgodę na udział w badaniach. Zaimplantowano dwu-komorowe stymulatory rytmu serca z interkomem (modele 294-03, 293-03, 294-03R i 294-05). Pacjenci zostali wykluczeni z badania, jeśli nie mogli uczestniczyć w ocenach jakości życia, mieli klinicznie jawną zastoinową niewydolność serca w momencie wszczepienia, mieli migotanie przedsionków bez udokumentowanego mechanizmu zatokowego przez ponad sześć miesięcy, mieli ciężką niewydolność serca chorobą lub miały nieodpowiednie progi przechwytywania lub wykrywania przedsionków.
Implantacja i programowanie
Po ustawieniu obu przewodów przedsionkowych i komorowych otwarto obwiednię randomizacji. Stymulator został zaprogramowany do stymulacji komorowej lub dwukomorowej przed implantacją. Randomizacja była stratyfikowana zgodnie z miejscem klinicznym. Początkowe programowanie w obu grupach wymagało zastosowania adaptacji szybkości, która pozwala opartemu na czujniku zwiększeniu częstości akcji serca proporcjonalnie do aktywności pacjenta
[przypisy: amiodaron, alemtuzumab, chloramfenikol ]
[przypisy: zespół lyncha, zespół mielodysplastyczny, zespół pradera williego ]