Estrogeny i antyestrogeny: aspekty podstawowe i kliniczne

Menopauza ma często ogromne znaczenie w życiu kobiety. Lata przed ostatnią miesiączką przejście od płodności do bezpłodności może pozostawić swój ślad. Dla wielu kobiet ten czas życia to krew (zaburzenia cyklu miesiączkowego), pot (uderzenia gorąca i nocne poty) i łzy (wahania nastroju). W przebiegu klimakterium pojawiają się objawy związane z układem moczowo-płciowym, takie jak suchość pochwy, a utrata masy kostnej nagle przyspiesza do wartości nieznanych u mężczyzn, chronionych, ponieważ są one znacznie dłuższe w stosunku do poziomu testosteronu. Estrogeny, a raczej obniżone poziomy estrogenów, są winne za to wszystko i za wszystko, co dopiero nadejdzie: zwiększone ryzyko złamań osteoporotycznych i zawału mięśnia sercowego oraz prawdopodobnie wczesnego pojawienia się choroby Alzheimera. Dla tych, którzy definiują stan postmenopauzalny jako stan niedoboru estrogenu, estrogen byłby prawdziwym panaceum. Suplementacja estrogenem po menopauzie staje się coraz bardziej popularna. Progestyny są dodawane do estrogenów sekwencyjnie lub w sposób ciągły, aby zapobiegać neoplazji endometrium. Drogi podawania są wielorakie; pigułki, plastry, żele, implanty, pierścienie dopochwowe i aerozole do nosa są jedną z opcji. W ciągu ostatniej dekady przekonująco wykazano, że estrogeny (z dodatkiem lub bez dodatku progesteronu) są wysoce skuteczne w odwracaniu, leczeniu i zapobieganiu stanom związanym z menopauzą. Estrogeny znacznie zmniejszają uderzenia gorąca, objawy ze strony układu moczowo-płciowego, złamania szyjki kości udowej, zawał mięśnia sercowego i być może raka okrężnicy, co ma istotne konsekwencje dla zdrowia i jakości życia. Wymiana estrogenów może opóźnić wystąpienie choroby Alzheimera i przedłużyć życie. Estrogeny byłyby panaceum, gdyby nie ryzyko zachorowania na raka piersi.
Chociaż estrogeny nie są mutagenami, mogą działać jako promotory nowotworowe. Jedno z najważniejszych badań prospektywnych, Nurses Health Study, wykazało, że zarówno zachorowalność, jak i śmiertelność z powodu raka sutka były zwiększone u kobiet, które stosowały hormonalną terapię zastępczą przez pięć lat lub dłużej. Chociaż niepewność otacza stosowanie hormonalnej terapii zastępczej u zdrowych kobiet, wiele osób uważa terapię zastępczą zawierającą hormon estrogenowy za przeciwwskazaną po raku piersi. Dlatego potrzebujemy leków estrogenopodobnych, które nie działają stymulująco na piersi i endometrium, zachowując korzystne działanie estrogenu na kości, serce, wątrobę i mózg. Poszukiwanie takiego idealnego leku, specyficznego tkankowo, częściowego antagonisty agonisty estrogenu, doprowadziło do opracowania klasy związków obecnie wygodnie nazywanych selektywnymi modulatorami receptora estrogenu. Raloksyfen, niesteroidowy ligand receptora estrogenu, jest najbardziej znaczącym z tej nowej generacji tak zwanych antyestrogenów, których dobrze znanymi poprzednikami są klomifen indukujący owulację i tamoksyfen lek przeciwnowotworowy.
Te ważne kwestie są wszechstronnie omawiane w Estrogenach i antyestrogenach, które w 17 rozdziałach obejmują zarówno aspekty podstawowe, jak i kliniczne. Wszystkie rozdziały kliniczne zostały napisane przez uznanych ekspertów, a podstawowe aspekty są dobrze omówione. Intrygujące zmiany w koncepcji receptora estrogenowego są dyskutowane przez jego odkrywcę (Jensen) i koncepcję antystogenową przez pioniera badań tamoksyfenowych (Jordan)
[patrz też: dronedaron, anakinra, zespół lyncha ]
[patrz też: zespół lyncha, zespół mielodysplastyczny, zespół pradera williego ]